การเอาตัวเองไปเปรียบกับคนอื่น เปรียบกับความสำเร็จที่โลกนิยาม
แล้วก็คิดทุกวันว่าต้องทำอะไรบ้าง เพื่อเติมสิ่งที่ตัวเองไม่มี
แต่ก็ยังไม่รู้ว่าควรทำอะไร หรือแม้แต่ตัวเองอยากทำอะไรกันแน่
ก็แหงล่ะ เพราะมันไม่มีความหมายอะไรเลยต่างหาก
เพราะต่อให้ไปเลียนแบบประสบการณ์ของคนที่รายได้เพิ่มสิบเท่า หรือย้ายไปอยู่เมืองนอก
คุณต้องการสิ่งนั้นจริง ๆ หรือเปล่า?
ผมน่ะ มีอยู่อย่างหนึ่งที่ผมเพิ่งเข้าใจ
การได้ลงมือทำอาหารเช้าเรียบง่าย ๆ ด้วยตัวเอง ได้ลิ้มรสความอร่อยของมัน
ช่วงเวลาไปจนถึงตอนเก็บล้างจานให้เสร็จ การมีเวลาแบบนี้ทุกวันกับการไม่มีเลย
มันทำให้ความอิ่มเอมในใจต่างกันโดยสิ้นเชิง
มันคือช่วงเวลาที่ไม่ใช่การคิด แต่คือการรู้สึก
ไม่ใช่การพยายามไปเติมอะไรสักอย่าง
แต่คือการได้รู้สึกกับทุกสิ่ง ผมอยากเขียนถึงความสำคัญของสิ่งนั้น