มองคนอื่นเดินก้มหน้าเล่นมือถือ จนรู้ตัวว่าตัวเองต่างหากที่หนีจากความรู้สึก

สถานีรถไฟตอนเช้า

ผมเดินแทรกผ่านผู้คนที่ก้มหน้าดูมือถือไปพลาง เดินไปพลาง

ทุกคนก้มหน้ากันหมด

บางนิ้วก็ไล่ดูโซเชียล บางนิ้วก็เช็คพยากรณ์อากาศ บางคนก็จ้องดูตารางรถไฟ

คนที่หาข้อมูลที่มีประโยชน์จริง ๆ ก็มีไม่น้อยเลย

แต่พอมองไป ผมก็คิด บางทีมันอาจไม่ใช่ว่าอยากได้ข้อมูล แค่ไม่อยากให้นิ้วหยุดต่างหาก

มันมีจังหวะที่เบื่อโซเชียลขึ้นมา แต่ก็ยังก้มหน้าอยู่อย่างนั้น แล้วเปิดดูพยากรณ์อากาศแทน

อากาศวันนี้พรุ่งนี้ที่ดูไปตั้งหลายรอบแล้ว ก็ยังกลับมาดูซ้ำอีก

เพราะมันไม่รู้สึกผิดเท่าโซเชียล เลยไม่รู้สึกว่ากำลังหนีอยู่

ผมมองเห็นแบบนั้น แค่มองเห็นแบบนั้นเฉย ๆ คนคนนั้นจะหนีอะไรอยู่จริงไหม ผมก็ไม่รู้หรอก

สิ่งที่รู้ก็คือ ตัวผมเองก็ทำแบบเดียวกัน

พออยู่คนเดียว จะมีบางอย่างผุดขึ้นมาจากข้างใน ผมเมินมันแล้วคว้ามือถือขึ้นมา พยายามหาอะไรสักอย่างจากข้างนอก

หรือจริง ๆ แล้ว คือพยายามหนีจากอะไรบางอย่าง

แต่ไม่ว่าจะหาข้างนอกเท่าไหร่ มันก็ไม่มี ทั้งที่หวังว่ามันต้องมี ถึงได้หา แต่มันก็ไม่มี คำตอบไม่เคยอยู่ข้างนอกเลย

จริง ๆ แล้ว ผมรู้อยู่

รู้ว่ามันอยู่หลังประตูบานนั้น แต่ก็ไม่ได้เปิดมัน

พอเลิกเอื้อมมือไปหยิบมือถือ ผมก็รู้ตัวขึ้นมาครั้งแล้วครั้งเล่า ว่ามันอยู่ตรงนั้น หลังประตูบานนั้น

• มองคนอื่นเดินก้มหน้าเล่นมือถือ แล้วเห็นตัวเองที่กำลังปิดกั้นความรู้สึกอยู่

• ทั้งที่คำตอบผุดขึ้นมาจากข้างใน แต่กลับดิ้นรนหามันจากข้างนอก

• รู้แค่ว่ามันอยู่ข้างใน แต่ไม่เคยเปิดประตูออกมาเลй