ช่วงหนึ่งผมหมกมุ่นกับอาหารหมัก บอกว่ามันดีต่อร่างกาย ก็เลยทำกินไปหมดทุกอย่างเหมือนคนโดนสิง มิโซะ นัตโตะ นุกะซึเกะ เอาเป็นว่าหมักไปหมด หมักแล้วหมักอีก แล้วเป็นยังไงรู้ไหม ผมเริ่มตดบ่อยผิดปกติ ท้องอืด ไม่รู้ว่ามีคำว่า "หมักเกินขนาด" จริงไหม แต่ลำไส้ผมมันบอกชัด ๆ ว่า "กินเยอะไปแล้ว" ของดีแค่ไหน ถ้าทำเกินพอดีมันก็กลายเป็นส่วนเกิน นี่คือบทเรียนแรกที่ร่างกายสอนผม จากนั้นผมก็ทบทวนเรื่องกินใหม่ ยังกินอาหารหมักต่อ แต่เริ่มใส่ใจไฟเบอร์กับโปรตีน แล้วก็ลดน้ำตาลให้มากที่สุด อาหารข้างนอกส่

ใน "จุดเริ่มต้น" ของใจ ผมเขียนเรื่องการเป็นให้เต็มตัว การรู้สึกให้สุด แล้วก็การลงมือทำเอาไว้ แต่สามอย่างนี้ มันไม่ใช่เรื่องของใจอย่างเดียว การตั้งตัวตนก็ดี การรู้สึกอารมณ์ให้สุดก็ดี การเชื่อสัญชาตญาณแล้วขยับตัวก็ดี ทั้งหมดมันมีกายเป็นรากฐาน ถ้ากายมันติดขัด หัวก็จะเต็มไปด้วยเสียงรบกวน แล้วก็ทำอะไรไม่ได้สักอย่าง พวกเรามีกาย ในเมื่อมีกายทั้งที ถ้าไม่ได้สัมผัสประสบการณ์มันอย่างถูกต้องก็น่าเสียดาย ผมอยากรู้สึกด้วยกายให้ได้พอๆ กับใจ ผมคิดแบบนั้น กายมันมีการไหลเวียน ในการแพทย์ตะวันอ